Fara Poznańska, oficjalnie Bazylika Kolegiacka Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa i Męczennika, to jeden z najbardziej okazałych i imponujących kościołów barokowych w Polsce, położony w sercu Poznania, niedaleko Starego Rynku. Jest to jedna z najważniejszych świątyń miasta i perła architektury epoki.
Historia i Architektura:
Historia Fary sięga XVII wieku. Początkowo był to kościół należący do zakonu Jezuitów, którzy przybyli do Poznania w 1571 roku. Decyzję o budowie nowej, monumentalnej świątyni podjęto w 1651 roku. Budowę rozpoczęto w 1678 roku według projektu Bartłomieja Nataniela Wąsowskiego, jezuickiego architekta. Po jego śmierci prace kontynuował Jan Catenazzi, a ostateczny kształt i bogate wnętrza są w dużej mierze dziełem Pompeo Ferrariego, który działał w Poznaniu na początku XVIII wieku. Kościół został konsekrowany w 1701 roku, choć prace nad wystrojem wnętrz trwały jeszcze przez wiele lat.
Fara Poznańska jest przykładem baroku rzymskiego, wzorującym się na rzymskich kościołach jezuickich, takich jak Il Gesù. Charakteryzuje się monumentalną, dwuwieżową fasadą z czerwonej cegły i elementami piaskowca, bogato zdobioną rzeźbami i detalami architektonicznymi.
Wnętrze:
Wnętrze Fary zachwyca bogactwem i przepychem. Jest to trzynawowa bazylika z transeptem, pokryta bogatymi freskami, sztukateriami, złoceniami i rzeźbami, które tworzą spójny i majestatyczny obraz.
- Ołtarz główny: Zaprojektowany przez Pompeo Ferrariego, jest monumentalnym dziełem sztuki, z obrazem przedstawiającym św. Stanisława Biskupa i Męczennika.
- Freski: Sklepienia i ściany pokrywają wspaniałe polichromie pędzla Karola Dankwarta, przedstawiające sceny z życia św. Stanisława i św. Ignacego Loyoli (założyciela Jezuitów).
- Stiuki: Bardzo bogate sztukaterie, autorstwa Antoniego Bianco, zdobią całe wnętrze, nadając mu trójwymiarowości i dynamiki.
- Kaplice boczne: Liczne kaplice boczne, poświęcone różnym świętym, również są bogato zdobione i mieszczą cenne dzieła sztuki.
- Organy: Wspaniałe, barokowe organy są cenionym instrumentem i często wykorzystywane są podczas koncertów muzyki sakralnej.
Losy i Współczesność:
Po kasacie zakonu Jezuitów w 1773 roku, kościół stał się kościołem farnym (parafialnym) dla Poznania, stąd jego popularna nazwa - Fara. Co niezwykłe, świątynia przetrwała nienaruszona czasy zaborów i obie wojny światowe, choć w 1945 roku odniosła pewne uszkodzenia (zniszczeniu uległ dach i część sklepień). Jej wnętrza, choć wymagające konserwacji, zachowały swój historyczny splendor.
Dziś Fara Poznańska nadal pełni funkcje kościoła parafialnego i jest aktywnym centrum życia religijnego. Jest również jednym z najważniejszych zabytków Poznania i popularną atrakcją turystyczną, która corocznie przyciąga tysiące zwiedzających. W 1913 roku papież Pius X nadał jej tytuł Bazyliki Mniejszej. Jest to miejsce, które pozwala przenieść się w czasy barokowego splendoru i podziwiać maestrię dawnych artystów i rzemieślników.
