Pałac w Kamieńcu stanowi historyczną rezydencję ziemiańską, której obecna forma architektoniczna jest wynikiem wieloetapowego rozwoju od XVIII do końca XIX wieku. Obiekt usytuowany jest w obrębie dawnego założenia pałacowo-folwarcznego, z reliktami ogrodu użytkowo-ozdobnego.
Pierwotny pałac wzniesiony został w drugiej połowie XVIII wieku jako barokowa siedziba właścicieli majątku. Budynek miał wówczas charakter niewielkiej, regularnej rezydencji o zwartej bryle i mansardowym dachu. W XIX wieku, zwłaszcza po przejęciu dóbr przez barona Artura von Seherr-Thoss, pałac został rozbudowany i przekształcony. Dobudowano nowe skrzydło od strony północnej, zmieniono układ funkcjonalny wnętrz oraz nadano elewacjom cechy stylu eklektycznego z elementami neorenesansowymi. W tym okresie powstał także reprezentacyjny portal wejściowy z herbem właścicieli.
Pałac jest obiektem murowanym z kamienia i cegły, częściowo podpiwniczonym, o zróżnicowanej wysokości - część główna jest dwukondygnacyjna z użytkowym poddaszem, skrzydła boczne mają charakter parterowy lub jednopiętrowy. Układ przestrzenny zbliżony jest do litery „L”. Elewacje cechują się prostym, klasycznym podziałem, z regularnym rytmem prostokątnych otworów okiennych oraz oszczędnym detalem architektonicznym.
Po 1945 roku pałac utracił funkcję rezydencjonalną. W okresie powojennym był użytkowany w sposób nieprzystosowany do charakteru zabytku, co doprowadziło do stopniowej degradacji substancji budowlanej i wnętrz. Po opuszczeniu obiektu na początku XXI wieku pałac pozostawał przez kilka lat w stanie znacznego zaniedbania.
Od 2009 roku prowadzona jest kompleksowa rewitalizacja obiektu. W jej wyniku pałac został odrestaurowany i zaadaptowany do nowych funkcji użytkowych. Obecnie pełni funkcję hotelowo-gastronomiczną, z zachowaniem historycznego charakteru bryły i najważniejszych elementów architektonicznych. Odtworzono również otoczenie zielone, nawiązujące do dawnego ogrodu pałacowego.
Pałac w Kamieńcu stanowi cenny przykład rezydencji ziemiańskiej na terenie Ziemi Kłodzkiej oraz istotny element lokalnego dziedzictwa kulturowego, łączący wartości historyczne, architektoniczne i krajobrazowe.
