Zamek w Kórniku

Zamek w Kórniku - neogotycka rezydencja Działyńskich i legenda Białej Damy

Zamek w Kórniku należy do najpiękniejszych i najlepiej zachowanych rezydencji magnackich w Wielkopolsce. Jasna, neogotycka budowla otoczona fosą, ozdobiona wieżyczkami, blankami i ogromnymi oknami, przypomina romantyczne zamki znane z angielskich posiadłości. Jej dzisiejszy wygląd jest przede wszystkim rezultatem XIX-wiecznej przebudowy przeprowadzonej przez Tytusa Działyńskiego - kolekcjonera, bibliofila, działacza patriotycznego i twórcę Biblioteki Kórnickiej.

W zamkowych wnętrzach zachowały się rodzinne portrety, meble, militaria, obrazy, rzeźby, porcelana, srebra, pamiątki narodowe oraz przedmioty przywożone z odległych części świata. Najbardziej reprezentacyjnym pomieszczeniem jest orientalna Sala Mauretańska, natomiast największe zainteresowanie turystów wzbudza portret Teofili z Działyńskich Szołdrskiej-Potulickiej, znanej jako Biała Dama.

Zamek jest obecnie siedzibą muzeum i Biblioteki Kórnickiej Polskiej Akademii Nauk. Wraz z parkiem, arboretum i kościołem parafialnym, będącym nekropolią dawnych właścicieli, tworzy zespół uznany w 2011 roku za Pomnik Historii.

Zamek na wyspie otoczonej fosą

Rezydencję wzniesiono na podmokłym terenie, na sztucznie umocnionej wyspie otoczonej fosą. Do zamku prowadzi murowany, trójprzęsłowy most od strony miasta. Jasne elewacje budynku odbijają się w wodzie, dzięki czemu obiekt szczególnie efektownie prezentuje się od strony północnej i zachodniej.

Pierwotne posadowienie na palach oraz fragmenty gotyckich murów zachowały się w strukturze późniejszych przebudów. Najstarsze elementy można odnaleźć między innymi w przyziemiu i dolnej części wschodniej baszty. W murach przetrwały także partie pierwszej kondygnacji średniowiecznej budowli.

Od południa i wschodu zamek otacza rozległy park oraz Arboretum Kórnickie. Od zachodu przebiega ulica Zamkowa, oddzielająca rezydencję od Jeziora Kórnickiego. Cały zespół jest jednym z najbardziej malowniczych przykładów połączenia architektury rezydencjonalnej z wodą i historyczną zielenią w Wielkopolsce.

Początki kórnickiej rezydencji

Najstarsze informacje o właścicielach dóbr kórnickich pochodzą z XIV wieku. W 1335 roku posiadłość należała do Mikołaja, natomiast w 1378 roku jej właścicielem był Wyszota z Górki herbu Łodzia.

Pierwszy dokument odnoszący się bezpośrednio do budowy zamku pochodzi z 1426 roku. Mikołaj Górka, kanonik gnieźnieński i kanclerz kapituły poznańskiej, zawarł wówczas umowę dotyczącą prac ciesielskich przy swojej siedzibie. Sama murowana budowla mogła powstać kilka lat wcześniej, prawdopodobnie około 1430 roku.

Średniowieczny zamek składał się z dwóch równoległych skrzydeł oraz cylindrycznej wieży od strony północnej. Całość otaczały fosa i podmokłe tereny, a droga dojazdowa prowadziła od południa po grobli przez bagna.

Nie była to jeszcze rozległa rezydencja znana ze współczesnych widoków. Miał to być przede wszystkim bezpieczny, murowany dom możnowładczy, który łączył funkcje mieszkalne, administracyjne i obronne.

Górkowie - jeden z najpotężniejszych rodów Wielkopolski

Przez większą część XV i XVI wieku Kórnik pozostawał siedzibą Górków, należących do najważniejszych wielkopolskich rodów możnowładczych. Jego przedstawiciele pełnili funkcje biskupów, wojewodów, starostów, kanclerzy i dowódców wojskowych.

Pod koniec XVI wieku Stanisław Górka przeprowadził rozbudowę zamku. Od strony północnej powstało nowe skrzydło z trzema pomieszczeniami, z których skrajne miały formę wież. Wprowadzono również sklepienia i nowe podziały wnętrz.

Ważnym wydarzeniem była wizyta Henryka Walezego. Dnia 1 lutego 1574 roku przyszły król Polski zatrzymał się w Kórniku podczas podróży na koronację do Krakowa. Przyjęcie królewskiego gościa potwierdza wysoką pozycję gospodarza i reprezentacyjne znaczenie zamku.

Stanisław Górka zmarł bezpotomnie w 1592 roku. Po jego śmierci dobra kórnickie przechodziły kolejno w ręce Czarnkowskich i Grudzińskich.

Królewscy goście Grudzińskich

W 1610 roku Andrzej Czarnkowski sprzedał majątek Zygmuntowi Grudzińskiemu. Za czasów nowego rodu kórnicka rezydencja ponownie gościła polskich monarchów.

Dnia 1 sierpnia 1623 roku odbyła się tutaj uroczysta kolacja z udziałem króla Zygmunta III Wazy, jego małżonki oraz królewicza Władysława, późniejszego Władysława IV.

W 1676 roku Andrzej Karol Grudziński sprzedał posiadłość swojemu siostrzeńcowi Zygmuntowi Działyńskiemu. W ten sposób rozpoczął się najważniejszy okres w historii zamku, trwający z niewielką przerwą przez około dwa stulecia.

Teofila Działyńska - kórnicka Biała Dama

Najbardziej znaną właścicielką zamku była Teofila z Działyńskich Szołdrska-Potulicka, żyjąca w latach 1715-1790. Jako dziecko została jedyną dziedziczką rozległych dóbr kórnickich i runowskich.

Po ślubie ze Stefanem Szołdrskim rozpoczęła modernizację zaniedbanej rezydencji. Średniowieczny zamek został przekształcony w wygodny barokowy pałac. Zlikwidowano wewnętrzny dziedziniec, a stojące na wyspie budynki połączono wspólnym dachem. Powstała wielka sień, reprezentacyjne schody oraz obszerna sala na najwyższej kondygnacji.

Teofila zmieniła również otoczenie rezydencji. Wzniesiono murowany most i oficyny, urządzono ogród francuski z fontannami, ptaszarnią, oranżeriami, figarnią oraz ozdobnymi pawilonami. Rozwijała też gospodarstwo, folwarki i zabudowę należącego do majątku Prowentu.

Była kobietą energiczną, samodzielną i sprawnie zarządzającą rozległym majątkiem. Wspierała lokalną gospodarkę, zakładała szkółki drzew oraz podejmowała działania związane z rozwojem Kórnika i sąsiedniego Bnina.

Legenda Białej Damy

W zamkowej Sali Jadalnej znajduje się portret Teofili przedstawionej w jasnej sukni. Obraz namalował nieznany artysta w połowie XVIII wieku. To właśnie od koloru stroju dawna właścicielka otrzymała pośmiertny przydomek Białej Damy.

Według najsłynniejszej kórnickiej legendy Teofila każdej nocy o północy opuszcza portret. Jej postać ma przemierzać sale, schodzić po reprezentacyjnych schodach i wychodzić do parku. Nad ranem powraca do zamku i ponownie zajmuje miejsce w obrazie.

W niektórych wariantach podania Biała Dama spotyka w parku tajemniczego jeźdźca na czarnym koniu. Inne wersje przedstawiają ją jako opiekuńczego ducha pilnującego zamku i zgromadzonych w nim zbiorów.

Legenda prawdopodobnie narodziła się długo po śmierci Teofili. Nie ma dowodów na nocne wędrówki właścicielki, ale opowieść stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów kultury i turystyki Wielkopolski.

Tytus Działyński - twórca współczesnego zamku

W 1826 roku właścicielem Kórnika został Tytus Działyński - uczestnik powstania listopadowego, polityk, kolekcjoner i bibliofil. Zamierzał stworzyć w rodzinnej siedzibie nie tylko wygodny dom, ale także narodową skarbnicę pamiątek, dokumentów i dzieł sztuki.

Projekty przebudowy przygotowywali najwybitniejsi architekci epoki: Antonio Corazzi, Henryk Marconi i Karl Friedrich Schinkel. Realizację planów przerwał udział Tytusa w powstaniu listopadowym oraz konfiskata dóbr przez władze pruskie. Dopiero po odzyskaniu majątku w wyniku długiego procesu właściciel mógł kontynuować prace.

Generalną przebudowę przeprowadzono w latach 1843-1861. Tytus korzystał z projektów zamówionych u architektów, ale twórczo je modyfikował, współpracując między innymi z Marianem Cybulskim. Właśnie wówczas zamek otrzymał romantyczny kostium angielskiego neogotyku, który zachował do dzisiaj.

Angielski neogotyk i motywy orientalne

Dzisiejsza rezydencja przypomina romantyczną budowlę obronną. Elewacje ozdobiono blankami, wieżyczkami, galeriami oraz oknami nawiązującymi do architektury gotyckiej. Główne wejście prowadzi przez murowany most i znajduje się od strony północnej.

Centralną część fasady podkreśla ogromne potrójne okno zamknięte łukiem Tudora. W narożnikach ustawiono wieżyczki, z których najbardziej wyróżnia się okrągła baszta północno-wschodnia. Zbudowana z czerwonej cegły kontrastuje z jasnymi, delikatnie boniowanymi elewacjami pozostałych części zamku.

Od strony ogrodowej znajduje się ryzalit ozdobiony wielkim łukiem inspirowanym architekturą indyjską. Połączenie angielskiego neogotyku z elementami orientalnymi odpowiadało romantycznej modzie XIX wieku i kolekcjonerskim zainteresowaniom Tytusa Działyńskiego.

Wnętrza zaprojektowane jako muzeum

Tytus Działyński od początku traktował zamek jako oprawę dla zbiorów historycznych. Wraz z żoną Celiną z Zamoyskich uczestniczył w projektowaniu posadzek, drzwi, portali, balustrad, szaf ekspozycyjnych i dekoracji stropów.

Wzorów poszukiwano w dawnych traktatach architektonicznych, sztuce gotyckiej, renesansowej i orientalnej. Dzięki temu każde pomieszczenie ma własny charakter, ale cała trasa tworzy spójną opowieść o historii Polski, rodzinie Działyńskich i ich działalności kolekcjonerskiej.

We wnętrzach można oglądać między innymi:

• portrety członków rodzin Górków, Działyńskich i Zamoyskich,
• zabytkowe meble i dekoracyjne tkaniny,
• broń białą i palną,
• zbroje oraz elementy uzbrojenia ochronnego,
• porcelanę, srebra i wyroby rzemiosła artystycznego,
• rzeźby i obrazy,
• pamiątki narodowe,
• kolekcje numizmatyczne,
• przedmioty etnograficzne i przyrodnicze.

Sala Mauretańska

Najbardziej reprezentacyjnym wnętrzem jest Sala Mauretańska, której architektura nawiązuje do Dziedzińca Lwów w pałacu Alhambra w Grenadzie. Smukłe kolumny, dekoracyjne łuki i bogata ornamentyka tworzą przestrzeń wyraźnie odmienną od pozostałych zamkowych pomieszczeń.

Sala była początkowo przeznaczona na bibliotekę, ale później stała się przestrzenią muzealną. Tytus Działyński zgromadził w niej narodowe pamiątki, broń oraz przedmioty mające przypominać o historii dawnej Rzeczypospolitej.

Jej program heraldyczny odwołuje się do ziem polskich i obszarów pozostających niegdyś pod wpływem Rzeczypospolitej. Sala była więc nie tylko ozdobnym wnętrzem, ale również symbolicznym obrazem dawnej potęgi państwa.

Sala Jadalna i 71 herbów

W Sali Jadalnej znajduje się monumentalny drewniany strop kasetonowy. Umieszczono na nim 71 tarcz herbowych polskiego rycerstwa. Zgodnie z tradycją mają one przedstawiać herby rodów uczestniczących w bitwie pod Grunwaldem, zaczerpnięte z przekazów Jana Długosza.

To właśnie tutaj znajduje się słynny portret Białej Damy. Otaczają go inne wielkoformatowe wizerunki dawnych właścicieli i członków rodzin związanych z Kórnikiem.

Sala łączy funkcję reprezentacyjnego pomieszczenia dawnej rezydencji z patriotyczną narracją stworzoną przez Tytusa Działyńskiego.

Jan Działyński i rozwój zbiorów

Po śmierci Tytusa w 1861 roku Kórnik odziedziczył jego syn Jan Działyński. Kontynuował działalność kolekcjonerską ojca, powiększał bibliotekę i urządzał kolejne przestrzenie wystawiennicze.

Część pomieszczeń na poddaszu została przystosowana do przechowywania książek i dokumentów. W Sali Mauretańskiej rozwijano ekspozycję muzealną. Jan prowadził również działalność naukową i przyrodniczą, sprowadzając do Kórnika kolejne gatunki oraz odmiany drzew i krzewów.

Działyński nie pozostawił potomków. Po jego śmierci majątek przejął siostrzeniec - Władysław Zamoyski.

Władysław Zamoyski - ostatni prywatny właściciel

Władysław Zamoyski należał do najważniejszych działaczy społecznych i gospodarczych przełomu XIX i XX wieku. Był właścicielem Kórnika, ale przez wiele lat angażował się również w rozwój Zakopanego i ochronę polskich interesów w Tatrach.

W pokoju pod wieżą można oglądać część zbiorów etnograficznych i przyrodniczych przywiezionych przez niego z Australii i Oceanii. Kolekcja obejmuje przedmioty codziennego użytku, broń, ozdoby i wyroby wykonane przez rdzennych mieszkańców odwiedzanych regionów.

Władysław Zamoyski, jego matka Jadwiga oraz siostra Maria zdecydowali, że rodzinny majątek nie zostanie podzielony ani sprzedany. Miał służyć polskiej nauce, kulturze i społeczeństwu.

Fundacja Zakłady Kórnickie

Władysław Zamoyski zapisał dobra kórnickie narodowi polskiemu. Dnia 30 lipca 1925 roku Sejm Rzeczypospolitej powołał Fundację Zakłady Kórnickie, która przejęła zamek, bibliotekę, park, gospodarstwa i pozostałą część rodzinnego majątku.

Fundacja prowadziła działalność naukową, oświatową, gospodarczą i społeczną. Została zniesiona przez władze Polski Ludowej w 1952 roku, a częściowo przywrócona na początku XXI wieku.

Od 1953 roku zamek i Biblioteka Kórnicka znajdują się pod opieką Polskiej Akademii Nauk. Arboretum jest zarządzane przez Instytut Dendrologii PAN.

Biblioteka Kórnicka

Bibliotekę założył Tytus Działyński w 1826 roku. Jej zasadniczym celem było ratowanie polskich rękopisów, druków i dokumentów przed rozproszeniem, sprzedażą albo wywiezieniem poza ziemie polskie.

Tytus gromadził źródła dotyczące dziejów Rzeczypospolitej, literatury narodowej, prawa, religii i kultury. Szczególną uwagę poświęcał rękopisom i dawnym drukom pochodzącym z likwidowanych klasztorów oraz rozpraszanych archiwów rodzinnych.

Zbiory biblioteczne pozostają w kórnickim zamku od około dwóch stuleci. Biblioteka jest obecnie placówką naukową odwiedzaną przez historyków, literaturoznawców, językoznawców i badaczy dawnej kultury z Polski oraz zagranicy. Zgromadzone materiały nie są jedynie dekoracją muzealną - stanowią czynny warsztat pracy naukowej.

Zamek podczas II wojny światowej

Zamek i jego zbiory uniknęły całkowitego zniszczenia podczas II wojny światowej, choć wnętrza zostały naruszone, a część wyposażenia uszkodzona lub rozproszona.

Już zimą 1945 roku bibliotekarze rozpoczęli porządkowanie sal, zabezpieczanie katalogów, książek i muzealiów. Pracowali wśród połamanych mebli oraz potłuczonej porcelany, starając się odzyskać i uporządkować zgromadzone przez pokolenia dziedzictwo.

W następnych dziesięcioleciach prowadzono remonty, konserwację wnętrz i inwentaryzację kolekcji. Dzięki temu zamek nadal pełni jednocześnie funkcję muzealną, biblioteczną i naukową.

Słynne kórnickie kapcie

Przez wiele lat jedną z najbardziej charakterystycznych części wizyty było zakładanie wielkich filcowych kapci. Zakładano je na własne obuwie, aby chronić zabytkowe drewniane podłogi przed zarysowaniem i ścieraniem.

Ślizganie się po zamkowych salach stało się wspomnieniem kilku pokoleń turystów. Kapcie nie są już obowiązkowym elementem współczesnej trasy, ale zachowały się w pamięci odwiedzających i bywają prezentowane jako część historii ruchu turystycznego w Kórniku.

Arboretum Kórnickie

Zamek otacza jedno z najstarszych i najważniejszych arboretów w Polsce. Jego początki wiążą się z Tytusem Działyńskim, który od 1826 roku przekształcał barokowy ogród Teofili w swobodny park krajobrazowy.

Francuskie partery zastąpiono ścieżkami, polanami widokowymi i naturalnie komponowanymi grupami drzew. Tytus rozpoczął również gromadzenie gatunków pochodzących z różnych części świata. Dzieło ojca kontynuował Jan Działyński, sprowadzając kolejne drzewa i krzewy.

Szczególnie popularnym okreamek otacza jedno z najstarszych i największych arboretów w Polsce. Początki kolekcji sięgają 1826 roku, kiedy Tytus Działyński zaczął przekształcać barokowy ogród Teofili w park krajobrazowy utrzymany w stylu angielskim. Tworzył swobodne grupy drzew, polany, ścieżki oraz osie widokowe, a równocześnie gromadził gatunki i odmiany pochodzące z różnych części świata.

Dzieło ojca kontynuował Jan Działyński, sprowadzając kolejne rzadkie drzewa i krzewy. Obecnie ogród znajduje się pod opieką Instytutu Dendrologii PAN. Szczególnie popularne są okresy kwitnienia magnolii, lilaków, różaneczników i azalii.

Arboretum jest osobną atrakcją i obowiązuje do niego oddzielny bilet. Jest otwarte przez cały rok: w kwietniu od 10:00 do 18:00, w maju i czerwcu do 19:00, od lipca do września do 18:00, w październiku do 17:00, a od listopada do marca do 16:00. Sprzedaż biletów kończy się pół godziny przed zamknięciem.

Co można zobaczyć podczas zwiedzania?

Trasa muzealna prowadzi przez reprezentacyjne i prywatne wnętrza dawnej rezydencji. W zależności od aktualnej organizacji ekspozycji można zobaczyć między innymi:

• portret Teofili z Działyńskich - słynnej Białej Damy,
• Salę Mauretańską z kolekcją pamiątek narodowych,
• Salę Jadalną z kasetonowym stropem i 71 herbami,
• apartamenty dawnych właścicieli i pokoje gościnne,
• historyczne meble, porcelanę, srebra i tkaniny,
• obrazy oraz portrety rodzinne,
• broń i uzbrojenie ochronne,
• zbiory etnograficzne z Australii i Oceanii,
• elementy wyposażenia zaprojektowane przez Tytusa i Celinę Działyńskich.

Zwiedzanie indywidualne można uzupełnić bezpłatną aplikacją na telefon lub wypożyczonym na miejscu audioprzewodnikiem. Dostępny jest również quest prowadzony przez komnaty przez postać Tytusa Działyńskiego, przygotowany z myślą o rodzinach i osobach preferujących aktywną formę poznawania historii.

Kórnickie kapcie

Przez wiele dziesięcioleci turyści zwiedzali wnętrza w dużych filcowych kapciach nakładanych na obuwie. Miały one chronić zabytkowe drewniane podłogi, a jednocześnie stały się jednym z najbardziej charakterystycznych wspomnień związanych z wizytą w Kórniku.

Dziś dawne kapcie są już elementem historii muzeum, wspominanym na wystawach i w opowieściach o powojennym zwiedzaniu zamku.

Informacje praktyczne

Zamek znajduje się pod adresem:

ulica Zamkowa 5, 62-035 Kórnik.

W sezonie turystycznym 2026 muzeum jest czynne od wtorku do niedzieli. Poniedziałki pozostają dniami zamknięcia. Sezon kończy się 30 listopada 2026 roku.

Godziny otwarcia w 2026 roku

Od 14 lutego do 30 kwietnia oraz od 1 października do 30 listopada zamek jest otwarty od 10:00 do 16:00, a ostatnie wejście odbywa się o 15:15.

Od 1 maja do 30 września muzeum można zwiedzać od 10:00 do 17:00, z ostatnim wejściem o 16:15. W maju i czerwcu w każdy czwartek godziny są wydłużone do 20:00, a ostatnie wejście odbywa się o 19:00. W święta i dni wydarzeń mogą obowiązywać inne godziny.

Ceny biletów w 2026 roku

Bilet normalny kosztuje 40 zł, natomiast ulgowy 20 zł. Bilety są dostępne w kasie oraz w sprzedaży internetowej.

Zwiedzanie z przewodnikiem w języku polskim kosztuje 150 zł za grupę, a w języku angielskim lub niemieckim 200 zł. Rezerwacji należy dokonać co najmniej tydzień wcześniej. Audioprzewodnik kosztuje 15 zł, natomiast aplikację z nagraniem można pobrać bezpłatnie, korzystając z własnych słuchawek.

Na obejrzenie muzealnych wnętrz warto przeznaczyć około godziny. Połączenie wizyty w zamku ze spacerem po arboretum może zająć trzy lub cztery godziny.

Parking i dojazd

Przy zamku znajduje się płatny parking mieszczący około 30 samochodów. Większy bezpłatny parking znajduje się na Prowencie, około 400 metrów od rezydencji. Wyznaczono tam również miejsca przeznaczone dla autobusów.

Do Kórnika można dojechać samochodem lub autobusem z Poznania. Dworzec kolejowy znajduje się około pięciu kilometrów od centrum i zamku, dlatego dojazd pociągiem wymaga zaplanowania dodatkowego transportu lub dłuższego spaceru.

Dostępność i zasady zwiedzania

W zamku działa winda przeznaczona dla osób z niepełnosprawnościami. Potrzebę skorzystania z niej należy zgłosić obsłudze. Ze względu na historyczny układ budowli i charakter ekspozycji najlepiej wcześniej potwierdzić dostępność wszystkich interesujących pomieszczeń.

Do wnętrz nie można wjeżdżać wózkami dziecięcymi, ponieważ mogłyby uszkodzić zabytkowe podłogi. Muzeum nie dysponuje miejscem przeznaczonym do ich przechowywania, dlatego w przypadku najmłodszych dzieci praktyczniejszym rozwiązaniem będzie nosidełko.

Zdjęcia do celów prywatnych można wykonywać bezpłatnie, ale bez lampy błyskowej i statywu. Komercyjne publikowanie fotografii wnętrz wymaga zgody Biblioteki Kórnickiej. Ze względu na sąsiedztwo wojskowej bazy lotniczej wykonywanie zdjęć z drona wymaga dodatkowych zgłoszeń.

Zamek w Kórniku z dziećmi

Baszty, fosa, ogromne okna, tajemnicze komnaty oraz legenda o Białej Damie sprawiają, że zamek może zainteresować również młodszych turystów. Rodziny mogą skorzystać z bezpłatnego questu, w którym przewodnikiem po wnętrzach zostaje Tytus Działyński.

Wizyta z dziećmi wymaga jednak wcześniejszego przygotowania. Brak możliwości wjazdu wózkiem, muzealny charakter pomieszczeń i konieczność zachowania ostrożności przy eksponatach sprawiają, że najlepiej zwiedza się z dziećmi potrafiącymi już samodzielnie przejść całą trasę.

Po wizycie w zamku warto wybrać się do arboretum, gdzie rozległe alejki i polany pozwalają odpocząć po zwiedzaniu wnętrz.

Co zobaczyć w pobliżu?

Kórnik oferuje kilka atrakcji, które można połączyć podczas jednodniowej wycieczki. Bezpośrednio przy zamku znajduje się Arboretum Kórnickie, oficyny zamkowe i dawne zabudowania gospodarcze.

W pobliżu warto zobaczyć również:

• kolegiatę Wszystkich Świętych z kryptami właścicieli Kórnika,
• rynek i ratusz w Kórniku,
• historyczny rynek w Bninie,
• Prowent - dawny folwark należący do dóbr zamkowych,
• miejsce narodzin Wisławy Szymborskiej,
• promenadę nad Jeziorem Kórnickim,
• zabytkowe oficyny i powozownię,
• Jezioro Kórnickie oraz sezonową przystań.

Promenada pieszo-rowerowa prowadzi wzdłuż jeziora przez Kórnik w stronę Bnina. Jej długość wynosi niespełna trzy kilometry, dzięki czemu może stanowić spokojne zakończenie wizyty w zamku i arboretum.

Ciekawostki o Zamku w Kórniku

• Pierwszy dokument dotyczący budowy zamku pochodzi z 1426 roku.
• Rezydencję wzniesiono na wyspie otoczonej fosą i mokradłami.
• Najstarszy zamek składał się z dwóch skrzydeł oraz cylindrycznej wieży.
• W 1574 roku gościł tutaj Henryk Walezy jadący na koronację.
• W 1623 roku w Kórniku przebywał Zygmunt III Waza z rodziną.
• Teofila z Działyńskich przebudowała zamek w barokowy pałac.
• Jasna suknia Teofili na portrecie dała początek określeniu Biała Dama.
• Według legendy duch właścicielki schodzi z obrazu dokładnie o północy.
• Obecny neogotycki wygląd rezydencji jest dziełem Tytusa Działyńskiego.
• Projekty przebudowy przygotowywali między innymi Karl Friedrich Schinkel, Antonio Corazzi i Henryk Marconi.
• Sala Mauretańska została zainspirowana architekturą Alhambry.
• Strop Sali Jadalnej zdobi 71 herbów rycerzy związanych z bitwą pod Grunwaldem.
• W zamku przechowywane są zbiory przywiezione z Australii i Oceanii.
• Biblioteka Kórnicka została założona przez Tytusa Działyńskiego w 1826 roku.
• Władysław Zamoyski przekazał majątek narodowi polskiemu.
• Zamek i park posiadają status Pomnika Historii.
• Dawniej turyści zwiedzali komnaty w charakterystycznych filcowych kapciach.

Dlaczego warto odwiedzić Zamek w Kórniku?

Zamek w Kórniku jest czymś więcej niż efektowną neogotycką rezydencją. Jego wnętrza są niemal kompletną opowieścią o kilku pokoleniach właścicieli, którzy łączyli życie rodzinne z działalnością patriotyczną, kolekcjonerską i naukową.

W wielu polskich pałacach po dawnych mieszkańcach pozostały jedynie puste sale. W Kórniku zachowały się meble, portrety, księgi, militaria, porcelana, rodzinne pamiątki oraz wyposażenie projektowane specjalnie dla poszczególnych wnętrz. Dzięki temu zamek nadal sprawia wrażenie zamieszkanego domu, a nie jedynie odrestaurowanego zabytku.

Wyjątkowe jest również połączenie architektury, muzeum, biblioteki i przyrody. Po obejrzeniu romantycznych komnat można przejść przez arboretum pełne egzotycznych drzew, a następnie odpocząć nad Jeziorem Kórnickim. Historia Górków, działalność Działyńskich i Zamoyskich, legenda Białej Damy oraz bogactwo zgromadzonych zbiorów sprawiają, że Zamek w Kórniku należy do najważniejszych atrakcji turystycznych Wielkopolski.