Pałac w Nieborowie

Pałac w Nieborowie - barokowa rezydencja Radziwiłłów

Pałac w Nieborowie należy do najcenniejszych i najlepiej zachowanych dawnych rezydencji magnackich w Polsce. Znajduje się w województwie łódzkim, pomiędzy Łowiczem a Skierniewicami, około 80 kilometrów od Warszawy. Barokową budowlę otacza regularny ogród francuski, zabudowania gospodarcze, oranżerie oraz historyczna Manufaktura Majoliki. Zaledwie kilka kilometrów dalej położony jest romantyczny ogród w Arkadii, założony przez Helenę Radziwiłłową.

W przeciwieństwie do wielu polskich pałaców Nieborów nie został całkowicie zniszczony ani pozbawiony całego historycznego wyposażenia. Zachował dawny układ pomieszczeń, część oryginalnych mebli, bibliotekę, obrazy, rzeźby, tkaniny, porcelanę i rodzinne pamiątki. Dzięki temu nie jest jedynie odrestaurowaną budowlą, lecz autentycznym przykładem wielopokoleniowej siedziby polskiej arystokracji. W 2017 roku zespół w Nieborowie i Arkadii został uznany za Pomnik Historii.

Obecnie pałac jest częścią Muzeum w Nieborowie i Arkadii, będącego oddziałem Muzeum Narodowego w Warszawie. Zwiedzający mogą oglądać reprezentacyjne pomieszczenia na parterze i piętrach, wystawę pamiątek radziwiłłowskich, ogród, oranżerie oraz ekspozycję poświęconą nieborowskiej majolice.

Najstarsze dzieje Nieborowa

Początki miejscowości sięgają końca XII wieku. Z czasem powstała tu wieś, której kościół został erygowany w 1314 roku. Pierwszą siedzibą właścicieli był drewniany dwór, a na początku XVI wieku wzniesiono okazalszą budowlę gotycko-renesansową. Dobra należały wówczas do Nieborowskich herbu Prawda.

Dawny dwór przetrwał do końca XVII wieku, choć prawdopodobnie został częściowo zniszczony lub opuszczony podczas wojen szwedzkich. Fragmenty jego murów wykorzystano później podczas budowy obecnego pałacu. Jednym z zachowanych śladów wcześniejszej siedziby jest Sień Główna, uważana za jedyne wnętrze dawnego dworu Nieborowskich włączone do późniejszej rezydencji.

Kardynał Michał Stefan Radziejowski

W 1694 roku dobra nieborowskie kupił kardynał Michał Stefan Radziejowski, prymas Polski i jeden z najważniejszych dostojników Rzeczypospolitej. Na zrębach wcześniejszego dworu rozpoczął budowę reprezentacyjnej rezydencji odpowiadającej jego pozycji politycznej i kościelnej. Projekt przygotował Tylman z Gameren - spolonizowany architekt pochodzenia holenderskiego, pracujący wcześniej między innymi dla dworu królewskiego i najpotężniejszych rodów magnackich.

Pałac został wzniesiony na planie prostokąta jako dwukondygnacyjna budowla z dwiema czterokondygnacyjnymi wieżami alkierzowymi. Wieże nakryte barokowymi hełmami nawiązywały do tradycji polskich dworów obronnych, natomiast symetryczne elewacje i reprezentacyjny układ wnętrz odpowiadały wzorcom barokowych rezydencji europejskich.

Od strony frontowej i ogrodowej środkowe części elewacji podkreślono pozornymi ryzalitami, balkonami i trójkątnymi tympanonami. Nad fasadą znajduje się kamienna rzeźba Bachusa. W dekoracji frontowego tympanonu widoczne są między innymi symbole godności książęcej i hetmańskiej oraz herby Oginiec i Pogoń, związane z późniejszym właścicielem Michałem Kazimierzem Ogińskim. Od strony ogrodu umieszczono natomiast herb Radziwiłłów - Trzy Trąby.

Kardynał Radziejowski nie stworzył w Nieborowie rodowej siedziby na wiele pokoleń. W testamencie przekazał majątek Konstancji z Niszczyckich i Jerzemu Hipolitowi Towiańskim. Ich syn sprzedał dobra w 1723 roku generałowi saskiemu Aleksandrowi Jakubowi Lubomirskiemu i jego żonie Karolinie Fryderyce von Vitzthum.

Lubomirscy, Łochoccy i Ogińscy

Od 1736 roku Nieborów należał do Stanisława i Jana Józefa Łochockich. W 1766 roku właścicielem został Michał Kazimierz Ogiński - hetman wielki litewski, kompozytor, pisarz i przedstawiciel jednego z najpotężniejszych rodów dawnej Rzeczypospolitej.

Ogiński przeprowadził w latach 1766-1768 ważną przebudowę pałacowych wnętrz. Część pomieszczeń otrzymała wystrój rokokowy, odpowiadający modzie panującej na europejskich dworach. Z tego okresu pochodzi między innymi Salon Czerwony, którego najważniejszym elementem jest portret Anny Orzelskiej - nieślubnej córki Augusta II Mocnego i Henryki Renard. W sali znajdują się również XVIII-wieczne meble francuskie i porcelana saska.

Ogiński przebudował także główną klatkę schodową. Jej ściany pokryto kobaltowymi płytkami ceramicznymi pochodzącymi z holenderskiej manufaktury w Harlingen, będącej filią ośrodka w Delft. Płytki powstały około 1700 roku i przedstawiają liczne scenki rodzajowe, pejzaże, zwierzęta, statki oraz postacie.

Po kilku latach hetman sprzedał Nieborów Radziwiłłom. Rozpoczął się wówczas najważniejszy okres w historii rezydencji.

Michał Hieronim Radziwiłł

W 1774 roku właścicielem majątku został książę Michał Hieronim Radziwiłł, późniejszy wojewoda wileński i jeden z najbogatszych magnatów polsko-litewskich. Od tego momentu Nieborów pozostawał związany z Radziwiłłami aż do 1945 roku.

Michał Hieronim zgromadził w pałacu rozbudowaną kolekcję sztuki. Obejmowała ona obrazy mistrzów holenderskich, niemieckich, włoskich i hiszpańskich, portrety polskich oraz zagranicznych osobistości, kilkanaście tysięcy rycin, starodruki, meble polskie, francuskie i angielskie, a także srebra, porcelanę, szkło oraz tkaniny.

W 1784 roku Szymon Bogumił Zug przekształcił część wnętrz w duchu wczesnego klasycyzmu. Powstały między innymi Gabinet Żółty, Gabinet Zielony i Sypialnia Wojewody. Architekt zajmował się również ogrodem i zabudowaniami towarzyszącymi rezydencji.

Radziwiłł nie ograniczał się do kolekcjonerstwa. W majątku wprowadzał nowoczesne sposoby zarządzania folwarkiem i uprawy ziemi, starając się uczynić Nieborów sprawnie funkcjonującym centrum gospodarczym. Pałac był jednocześnie domem, miejscem przyjmowania gości, siedzibą administracji i przestrzenią przechowywania rodzinnych zbiorów.

Helena Radziwiłłowa i romantyczna Arkadia

Żoną Michała Hieronima była Helena z Przeździeckich Radziwiłłowa - kolekcjonerka, miłośniczka sztuki i jedna z najważniejszych twórczyń polskich ogrodów sentymentalnych. W 1778 roku rozpoczęła zakładanie ogrodu w pobliskiej wsi Łupia, którą przemianowała na Arkadię.

Ogród miał przypominać idealną krainę spokoju, sztuki, pamięci i filozoficznej refleksji. Projektowali go między innymi Szymon Bogumił Zug i Henryk Ittar. Powstały tam sztuczne ruiny, groty, kaskady, mosty, świątynie, grobowce oraz budowle stylizowane na antyczne i średniowieczne.

Centralną budowlą Arkadii jest Świątynia Diany, wzniesiona w 1783 roku nad brzegiem stawu. Jej wnętrze ozdobili Jan Piotr Norblin oraz jego uczniowie - Aleksander Orłowski i Michał Płoński. W ogrodzie powstały też Akwedukt, Łuk Kamienny, Przybytek Arcykapłana, Domek Gotycki, Grota Sybilli, Dom Murgrabiego, Cyrk, Amfiteatr oraz Grobowiec Złudzeń, poświęcony pamięci przedwcześnie zmarłych córek Heleny.

Nieborów i Arkadia stanowią dwa uzupełniające się elementy jednej rezydencji. Regularny ogród pałacowy symbolizuje porządek, reprezentację i kontrolę człowieka nad naturą, natomiast Arkadia tworzy przestrzeń emocji, melancholii, wyobraźni i romantycznego zachwytu nad przemijaniem.

Barokowy ogród w Nieborowie

Ogród przy pałacu ma charakter regularny i jest zaliczany do klasycznych założeń formalnych inspirowanych szkołą francuską. Główna oś prowadzi od pałacu przez geometryczne partery, aleje i kanał wodny. Symetryczny układ podkreślają szpalery drzew, strzyżone żywopłoty, bukszpanowe ornamenty i rzeźby ogrodowe.

W XVIII wieku kompozycję rozbudowywał Szymon Bogumił Zug, który projektował także oranżerie, pawilony i budynki gospodarcze. Zachowano jednak podstawową regularność wcześniejszego założenia. Dzięki temu ogród pokazuje sposób, w jaki kolejne epoki rozwijały rezydencję bez całkowitego niszczenia starszej kompozycji.

Wśród ogrodowych zabudowań znajdują się Stara i Nowa Oranżeria, stajnie, wozownie, Pawilon Myśliwski, Domek Ogrodnika, kordegarda, dawna przechowalnia owoców i historyczna manufaktura. Część obiektów jest dostępna dla zwiedzających, inne pełnią funkcje administracyjne, edukacyjne lub usługowe.

Głowa Niobe - symbol Nieborowa

Jednym z najcenniejszych i najbardziej rozpoznawalnych zabytków pałacu jest marmurowa Głowa Niobe prezentowana w Sieni Głównej. Jest to rzymska kopia wykonana według greckiego pierwowzoru z IV wieku przed naszą erą. Rzeźba należała do kolekcji Heleny Radziwiłłowej i stała się symbolem nieborowskiego muzeum.

Niobe była w mitologii greckiej królową, która chełpiła się licznym potomstwem i wywyższała ponad boginię Latonę. Za pychę została ukarana śmiercią swoich dzieci, a pogrążona w rozpaczy zamieniła się w skałę. Twarz nieborowskiej rzeźby wyraża ból i bezradność matki.

Głowa zainspirowała Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego do napisania poematu „Niobe”, ukończonego w 1951 roku. Dzięki utworowi stała się nie tylko zabytkiem archeologicznym, ale również ważnym motywem polskiej literatury XX wieku.

Klatka schodowa z holenderskimi płytkami

Główna klatka schodowa należy do najbardziej niezwykłych wnętrz pałacu. Jej ściany pokrywają setki biało-kobaltowych płytek ceramicznych wyprodukowanych około 1700 roku w holenderskim Harlingen. Każda płytka zawiera niewielkie przedstawienie - scenę rodzajową, pejzaż, statek, zwierzę, postać lub motyw architektoniczny.

Płytki tworzą efektowną niebiesko-białą dekorację, która kontrastuje z portretami dawnych właścicieli i polskich monarchów. Jest to jeden z najchętniej fotografowanych fragmentów nieborowskiej rezydencji.

Sala Biała, Salon Czerwony i dawne apartamenty

Na pierwszym piętrze znajdują się najważniejsze pomieszczenia reprezentacyjne. Ich układ i wystrój pokazują kolejne fazy przemian od baroku i rokoka po klasycyzm oraz późniejsze aranżacje XIX- i XX-wieczne. Mimo wielu przebudów zachowano dawny rozkład sal i znaczną część wyposażenia.

Salon Czerwony otrzymał rokokowy wystrój za czasów Michała Kazimierza Ogińskiego. Dominuje w nim portret Anny Orzelskiej, a kompozycję uzupełniają francuskie meble, porcelana saska, dekoracyjne tkaniny i obrazy.

W dawnych apartamentach można również zobaczyć Gabinet Żółty, Gabinet Zielony, Sypialnię Wojewody, bibliotekę, jadalnię oraz pomieszczenia związane z ostatnimi właścicielami pałacu. Wnętrza nie są urządzone jako jednolita rekonstrukcja jednej epoki. Pokazują raczej sposób, w jaki rezydencja zmieniała się i była użytkowana przez kolejne pokolenia.

Biblioteka Radziwiłłów

Nieborowska biblioteka jest jednym z najcenniejszych zachowanych księgozbiorów rezydencjonalnych. Gromadzili ją kolejni właściciele, począwszy od Michała Hieronima i Heleny Radziwiłłów. Zbiory powiększała między innymi Aleksandra ze Steckich Radziwiłłowa, która wniosła do Nieborowa rodowy księgozbiór ze Szpanowa. W XX wieku nowe publikacje dodawał także Janusz Radziwiłł.

W kolekcji znajdują się starodruki, dzieła historyczne, genealogiczne, religijne, gospodarcze i naukowe. Do szczególnie cennych druków należy Biblia Radziwiłłowska wydana w Brześciu Litewskim w 1563 roku oraz „Herby rycerstwa polskiego” Bartosza Paprockiego z 1584 roku.

Nad kominkiem biblioteki znajduje się portret fundatora pałacu, kardynała Michała Stefana Radziejowskiego. Połączenie ksiąg, portretów, globusów i historycznych mebli sprawia, że pomieszczenie zachowało atmosferę dawnego magnackiego gabinetu.

Upadek majątku po śmierci Michała Hieronima

Po śmierci Michała Hieronima Radziwiłła w 1831 roku rozpoczął się długotrwały spór o ogromny majątek rozciągający się na ziemiach Cesarstwa Rosyjskiego, Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Nieborów przypadł w 1841 roku Michałowi Gedeonowi Radziwiłłowi - generałowi wojsk polskich i jednemu z dowódców powstania listopadowego.

Jego syn Zygmunt Radziwiłł nie potrafił utrzymać odziedziczonego majątku. Sprzedał na paryskiej licytacji cenne obrazy i książki, a Arkadię wraz z częścią wyposażenia przekazał w obce ręce. Rozproszenie kolekcji stanowiło jedną z największych strat w historii nieborowskiej rezydencji.

W 1879 roku Zygmunt przekazał Nieborów bratankowi, Michałowi Piotrowi Radziwiłłowi. Nowy właściciel podjął próby ratowania majątku, uzupełniania zbiorów i przywrócenia rezydencji znaczenia gospodarczego oraz artystycznego.

Manufaktura Majoliki

Jednym z najważniejszych przedsięwzięć Michała Piotra Radziwiłła było założenie w 1881 roku Fabryki Fajansów Artystycznych i Kafli Piecowych. Zakład urządzono w budynku dawnego browaru należącego do zespołu pałacowego. Kierownikiem manufaktury został sprowadzony z francuskiego Nevers ceramik Stanisław Thiele.

Wytwarzano tutaj dekoracyjne naczynia, wazony, dzbany, talerze, kafle, rzeźby i przedmioty użytkowe inspirowane sztuką renesansu, dawną ceramiką europejską, historią Polski oraz motywami ludowymi. Katalog z 1885 roku wymieniał blisko 200 rodzajów produktów.

Wyroby sygnowano monogramem MPR - Michał Piotr Radziwiłł - zwieńczonym książęcą mitrą. Później dodano także inicjały Stanisława Thielego. W 1884 roku ceramikę pokazano na dużej wystawie w warszawskim Hotelu Europejskim.

Tradycja ceramiczna jest nadal kontynuowana. W Manufakturze Majoliki działa wystawa prezentująca oryginalne wyroby z przełomu XIX i XX wieku, a współcześni twórcy wykonują ręcznie dekorowane przedmioty nawiązujące do historycznego wzornictwa.

Janusz Radziwiłł i ostatnia wielka przebudowa

Michał Piotr Radziwiłł zmarł bezpotomnie w 1903 roku. Trzy lata później jego wdowa sprzedała Nieborów dalekiemu krewnemu - Januszowi Radziwiłłowi, ordynatowi ołyckiemu.

W latach dwudziestych XX wieku nowy właściciel przeprowadził modernizację pałacu. Przebudowano między innymi Pokój Wenecki i Pokój Tytoniowy według projektu Kazimierza Skórewicza. Romuald Gutt nadbudował kolejną kondygnację, dzięki której powstały nowe pomieszczenia mieszkalne dla rodziny i gości.

Pałac wyposażono w instalacje odpowiadające wymaganiom nowoczesnej rezydencji, a Nieborów ponownie stał się ważnym miejscem spotkań polityków, dyplomatów, artystów i przedstawicieli życia publicznego. Pomimo modernizacji zachowano historyczne apartamenty i najcenniejsze elementy wyposażenia.

Nieborów podczas II wojny światowej

Janusz Radziwiłł był dwukrotnie więziony przez sowieckie NKWD - w 1939 roku oraz ponownie po zakończeniu wojny. Po powstaniu warszawskim do grudnia 1944 roku przebywał także w niemieckim więzieniu w Berlinie.

Do końca stycznia 1945 roku pałac i Arkadia pozostawały częścią jego majątku. W lutym rodzina Radziwiłłów została zatrzymana przez NKWD i wywieziona do obozu w Krasnogorsku w Związku Radzieckim.

Pałac uniknął jednak grabieży i dewastacji, które spotkały wiele innych polskich rezydencji. Ówczesny dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie, Stanisław Lorentz, zgodnie z wcześniejszym porozumieniem z Januszem Radziwiłłem, szybko otoczył opieką budynek, kolekcje i ogrody. Jeszcze w 1945 roku Nieborów i Arkadię włączono do Muzeum Narodowego jako oddział.

Szybkie utworzenie muzeum pozwoliło zachować nie tylko sam pałac, ale również jego wyposażenie, bibliotekę, archiwum, ogród i zabudowania gospodarcze. Jest to jeden z głównych powodów, dla których Nieborów zachował tak wyjątkowo autentyczny charakter.

Wystawa „W Radziwiłłowskim stały domu…”

Na drugim piętrze pałacu znajduje się otwarta w 2022 roku wystawa „W Radziwiłłowskim stały domu…”. Prezentuje ponad 300 przedmiotów pochodzących z prywatnych zbiorów rodziny Radziwiłłów oraz Fundacji Trzy Trąby.

Eksponaty pochodzą z dawnych rezydencji Radziwiłłów, Czartoryskich i Sapiehów, z których wiele nie przetrwało wojen i zmian granic. Można zobaczyć rodzinne portrety, szkło, sztućce, naczynia, numizmaty, miniatury, grafiki i militaria. Do szczególnie interesujących zabytków należą zbroje płytowe w stylu maksymiliańskim z pierwszej połowy XVI wieku oraz buława hetmańska Janusza Radziwiłła.

Ekspozycja rozszerza opowieść poza historię samego Nieborowa. Przedstawia dziedzictwo jednego z najpotężniejszych rodów dawnej Rzeczypospolitej oraz losy jego licznych siedzib położonych na terenach obecnej Polski, Litwy, Białorusi, Ukrainy i Niemiec.

Legenda o duchu kardynała

Jedna z nieborowskich legend mówi, że w pałacu pojawia się duch jego fundatora, kardynała Michała Stefana Radziejowskiego. Zjawa ma opuszczać portret wiszący w bibliotece i przemierzać nocą korytarze oraz dawne apartamenty. Według niektórych wersji jej obecność zapowiada dźwięk srebrnego dzwonka.

Opowieści łączą ducha z burzliwym życiem politycznym kardynała i koniecznością pokutowania za dawne przewinienia. Nie ma jednak źródeł potwierdzających paranormalne wydarzenia. Historię należy traktować jako pałacową legendę, której sprzyja obecność portretu fundatora, starych zegarów, biblioteki oraz wieczornej atmosfery zabytkowych wnętrz.

Legenda o Białej Damie

Inna legenda głosi, że po pałacu przechadza się Anna Orzelska - nieślubna córka Augusta II Mocnego, której portret znajduje się w Salonie Czerwonym. Zjawa nazywana Białą Damą ma ukazywać się w jasnej sukni i spokojnie przemierzać reprezentacyjne sale.

Anna Orzelska była jedną z najsłynniejszych piękności swojej epoki, ale nie była stałą właścicielką ani mieszkanką Nieborowa. Połączenie jej ducha z pałacem powstało prawdopodobnie z powodu eksponowanego portretu i niezwykłej biografii królewskiej córki. Opowieść jest elementem lokalnego folkloru, a nie potwierdzonym wydarzeniem historycznym.

Pałac w filmach

Nieborowskie wnętrza i ogród wielokrotnie wykorzystywano jako naturalną scenografię filmową. Zachowane wyposażenie, barokowa architektura i brak widocznych współczesnych elementów pozwalają odtwarzać atmosferę arystokratycznej rezydencji z XVIII, XIX i początku XX wieku.

Podczas zwiedzania część pomieszczeń może wydawać się znajoma osobom oglądającym polskie filmy historyczne, kostiumowe seriale i ekranizacje literatury. Produkcje nie stanowią jednak osobnej stałej wystawy, a dostępność pomieszczeń może być czasowo ograniczana podczas przygotowywania wydarzeń lub prac konserwatorskich.

Co można zobaczyć podczas zwiedzania?

Trasa pałacowa obejmuje reprezentacyjne wnętrza, w których można zobaczyć między innymi:

• Sień Główną z marmurową Głową Niobe,
• główną klatkę schodową wyłożoną holenderskimi płytkami,
• Salę Białą,
• Salon Czerwony,
• bibliotekę,
• Gabinet Żółty i Gabinet Zielony,
• Sypialnię Wojewody,
• dawne apartamenty właścicieli,
• wystawę pamiątek radziwiłłowskich na drugim piętrze,
• obrazy, meble, porcelanę, tkaniny, rzeźby, militaria i starodruki.

Osobno można odwiedzić ogród, Manufakturę Majoliki i romantyczną Arkadię. Najpełniejsza wizyta wymaga więc przeznaczenia przynajmniej kilku godzin oraz przejazdu pomiędzy Nieborowem i Arkadią, oddalonymi od siebie o około pięć kilometrów.

Warto wiedzieć

Pałac znajduje się pod adresem Aleja Lipowa 35, 99-416 Nieborów. Numer telefonu do muzeum to 46 838 56 35.

Według harmonogramu opublikowanego na 2026 rok Pałac w Nieborowie jest otwarty:

• od 1 marca do 30 kwietnia - codziennie od 10.00 do 16.00, ostatnie wejście o 15.00;
• od 4 maja do 30 września - od poniedziałku do czwartku od 10.00 do 16.00, a od piątku do niedzieli od 10.00 do 18.00;
• od 1 października do 30 listopada - codziennie od 10.00 do 16.00;
• od 1 grudnia 2026 roku do 28 lutego 2027 roku - ekspozycje pałacowe są zamknięte.

W poniedziałki wstęp do pałacu jest bezpłatny, ale liczba dostępnych wejść może być ograniczona.

Ogrody w Nieborowie i Arkadii są od kwietnia do września otwarte codziennie od 10.00 do 18.00, a w październiku od 10.00 do 16.00. W styczniu-marcu oraz listopadzie-grudniu obowiązują godziny 10.00-16.00, a wstęp do ogrodów jest wtedy bezpłatny. Podczas burzy, silnego wiatru lub innych trudnych warunków pogodowych muzeum może zamknąć teren bez wcześniejszego uprzedzenia.

Aktualny cennik na 2026 rok przewiduje:

• 62 zł za kompleksowy bilet normalny obejmujący pałac, Manufakturę Majoliki oraz ogrody w Nieborowie i Arkadii;
• 46 zł za kompleksowy bilet ulgowy;
• 3 zł dla uczących się dzieci i młodzieży do 26. roku życia;
• 46 zł normalny i 36 zł ulgowy za pałac z ekspozycjami pierwszego i drugiego piętra, Manufakturę Majoliki oraz ogród w Nieborowie;
• 37 zł normalny i 27 zł ulgowy za ekspozycję pierwszego piętra, Manufakturę Majoliki oraz ogród;
• 18 zł normalny i 12 zł ulgowy za ogród w Nieborowie wraz z Manufakturą Majoliki;
• 16 zł normalny i 10 zł ulgowy za Ogród w Arkadii.

Dzieci do ukończenia siódmego roku życia wchodzą bezpłatnie. Karta Dużej Rodziny uprawnia do zakupu biletu w cenie stanowiącej połowę biletu normalnego.

Na zwiedzenie pałacu warto przeznaczyć około 60-90 minut. Pałac, Manufaktura Majoliki i spokojny spacer po ogrodzie zajmują zazwyczaj od dwóch i pół do trzech godzin. Wizyta połączona z przejazdem do Arkadii może zająć od czterech godzin do większej części dnia.

Samochód można bezpłatnie pozostawić wzdłuż ogrodzenia zespołu w Nieborowie. Przed Ogrodem w Arkadii znajduje się bezpłatny parking gminny. Do Nieborowa można również dotrzeć koleją do Łowicza lub Skierniewic, a następnie skorzystać z lokalnego transportu, jednak połączenia warto wcześniej dokładnie sprawdzić.

Zespół jest częściowo dostosowany do potrzeb osób z ograniczoną mobilnością. Do wejścia pałacowego prowadzą dwa stopnie i drewniana rampa. Parter posiada odpowiednio szerokie przejścia, lecz na pierwsze i drugie piętro prowadzą wyłącznie kręte schody. W pałacu nie ma windy ani platformy przyschodowej, a między niektórymi pokojami występują progi. Na terenie zespołu znajduje się dostosowana toaleta i przewijak.

Ogród posiada szerokie alejki o nawierzchni ziemno-żwirowej. Zejście w stronę kanału obejmuje osiem kamiennych stopni i stromą drewnianą rampę. Manufaktura Majoliki ma ekspozycję na parterze, a przy wejściu ustawiana jest drewniana rampa.

Do ogrodów można wejść z psem prowadzonym na smyczy. Obowiązuje dodatkowa opłata 7 zł, w ramach której przekazywany jest zestaw do uprzątnięcia nieczystości. Psy uznawane za agresywne muszą mieć kaganiec. Zwierząt nie wolno wprowadzać do pałacu ani pozostałych budynków muzealnych.

W ogrodzie nie wolno jeździć rowerem, hulajnogą, rolkami ani deskorolką. Rowery należy pozostawić przy stojakach obok kasy. Fotografowanie do celów prywatnych jest dozwolone, natomiast sesje komercyjne, używanie drona i profesjonalne filmowanie wymagają zgody muzeum.

Wycieczkę warto połączyć ze zwiedzaniem Arkadii, bazyliki katedralnej i rynku w Łowiczu, skansenu w Maurzycach albo Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Pałac jest także dobrym punktem jednodniowej trasy prowadzącej pomiędzy Warszawą i Łodzią.