Zamek Kamieniec

Zamek Kamieniec

Zamek Kamieniec jest malowniczą ruiną średniowiecznej warowni położoną na skalistym wzgórzu na pograniczu Odrzykonia i Korczyny. Obiekt wznosi się na wysokości około 450 metrów nad poziomem morza, na skraju Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Kamienne mury harmonijnie łączą się z wychodniami piaskowca, na których zbudowano najstarsze części zamku.

Kamieniec jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków Podkarpacia. Jego historia obejmuje okres panowania Kazimierza Wielkiego, działalność możnego rodu Kamienieckich, spory Firlejów i Skotnickich oraz zniszczenia dokonane podczas potopu szwedzkiego. Ruiny zapisały się również w historii literatury jako miejsce, którego dzieje stały się inspiracją dla Aleksandra Fredry podczas pracy nad komedią „Zemsta”.

Na terenie zamku działa Muzeum Zamkowe. Zwiedzający mogą również wejść do interaktywnej sali prezentującej dawne narzędzia kar oraz skorzystać z zajęć organizowanych przez zamkową pracownię ceramiczną.

Położenie na skalnym wzgórzu

Warownię wzniesiono na skalnym wzniesieniu górującym nad doliną Wisłoka i dawnymi szlakami prowadzącymi w stronę Krosna oraz przełęczy karpackich. Naturalne wychodnie skalne wykorzystano jako fundamenty murów, dzięki czemu zamek stał się integralną częścią wzgórza.

Miejsce miało duże znaczenie strategiczne. Pozwalało obserwować rozległy teren i kontrolować drogi prowadzące przez pogranicze polsko-ruskie. Najstarsza warownia pełniła jednocześnie funkcję obronną, administracyjną oraz mieszkalną.

Z murów i dziedzińców rozciągają się widoki na Pogórze Dynowskie, Beskid Niski, okolice Krosna i zalesione pasma Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Widoczność zależy od pogody i stopnia rozwoju roślinności.

Początki zamku

Pierwsza znana pisemna wzmianka o Kamieńcu pochodzi z 1348 roku. Zamek należał wówczas do króla Kazimierza Wielkiego i pełnił funkcję ważnego punktu obronnego na pograniczu. Dokumenty wspominają także Mikołaja z Babic, burgrabiego Kamieńca.

Najstarszy zespół składał się prawdopodobnie z murowanej wieży lub niewielkiego domu obronnego otoczonego umocnieniami. Z czasem powstawały kolejne mury, pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze, a warownia zajmowała coraz większą część skalistego wzgórza.

Położenie oraz rozbudowany system umocnień sprawiały, że zdobycie zamku wymagało pokonania stromych zboczy, bram i kilku oddzielnych części założenia.

Klemens z Moskorzewa

Po 1390 roku król Władysław Jagiełło przekazał Kamieniec podkanclerzemu koronnemu Klemensowi z Moskorzewa herbu Pilawa. Nadanie było nagrodą za jego służbę i zasługi wojenne, w tym udział w obronie Wilna.

Klemens uczynił Kamieniec swoją główną rezydencją. Rozbudował Zamek Wysoki, wzniósł po stronie wschodniej Zamek Średni oraz rozwinął zachodnie przedzamcze. Na piętrze Zamku Wysokiego ufundował kaplicę, którą konsekrowano w 1402 roku.

Jego potomkowie przyjęli od nazwy warowni nazwisko Kamienieckich. Ród szybko osiągnął wysoką pozycję polityczną i majątkową, a zamek stał się jedną z ważniejszych siedzib możnowładczych południowo-wschodniej Małopolski.

Ród Kamienieckich

Po śmierci Klemensa zamek odziedziczyli jego synowie, a następnie wnukowie. W pierwszej połowie XV wieku rozbudowano zachodnie przedzamcze, nazywane odrzykońskim. W wyniku kolejnych prac powstało wieloczłonowe założenie składające się z części położonych na różnych poziomach wzgórza.

Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Mikołaj Kamieniecki. W 1502 roku został mianowany pierwszym hetmanem wielkim koronnym w historii polskiego wojska. Kierował obroną południowo-wschodnich ziem Królestwa i uczestniczył w licznych wyprawach wojennych. Za jego czasów rozbudowano wschodnią część warowni i Przedzamcze Korczyńskie.

Kamieniec pełnił wówczas nie tylko funkcję twierdzy. Był również reprezentacyjną rezydencją wyposażoną w kaplicę, komnaty mieszkalne, magazyny, stajnie, kuchnie i zabudowania przeznaczone dla licznej służby.

Podział zamku

W 1512 roku Kamienieccy dokonali podziału majątku. Z czasem poszczególne części warowni zaczęły należeć do różnych właścicieli.

W 1530 roku część obejmującą Zamek Średni i wschodnie przedzamcze kupił Seweryn Boner, jeden z najbogatszych ludzi w ówczesnej Polsce. Jego potomkowie byli związani z Firlejami. Zamek Wysoki trafił natomiast ostatecznie do rodziny Skotnickich.

Podział własności doprowadził do sporów dotyczących między innymi studni, kaplicy, murów granicznych, dróg, pól i napraw zabudowań. Konflikty pomiędzy właścicielami dwóch części warowni trwały przez wiele lat.

Firlejowie i Skotniccy

Pod koniec XVI wieku Zamek Niski kupił Piotr Firlej, późniejszy kasztelan zawichojski. Zamek Wysoki przeszedł natomiast w ręce Jana Skotnickiego, kasztelana połanieckiego.

Sąsiedzi pozostawali w długotrwałym konflikcie. Przedmiotem sporów były nie tylko kwestie własnościowe, ale również wzajemne oskarżenia o niszczenie murów, odcinanie dostępu do wody, zajmowanie gruntów i utrudnianie korzystania z kaplicy.

Spór zakończył się w 1630 roku małżeństwem Mikołaja Firleja z Zofią Skotnicką. Połączenie zwaśnionych rodzin sprawiło, że cały zespół znalazł się w rękach Firlejów. Akta procesowe dotyczące konfliktu zostały odnalezione około dwóch stuleci później przez Aleksandra Fredrę.

Zamek Kamieniec i „Zemsta”

Aleksander Fredro został związany z Kamieńcem dzięki małżeństwu z Zofią Jabłonowską. W 1829 roku, przeglądając rodzinne dokumenty, natrafił na akta procesu Piotra Firleja i Jana Skotnickiego.

Historia dwóch skłóconych właścicieli jednej warowni stała się punktem wyjścia do napisania „Zemsty”. W komedii konflikt pomiędzy Cześnikiem Raptusiewiczem i Rejentem Milczkiem dotyczy muru dzielącego zamek, a ich spór zostaje zakończony dzięki uczuciu młodych bohaterów.

Fredro nie przepisał dosłownie wydarzeń z XVII wieku. Wykorzystał jednak charakter sporu, dwudzielność warowni oraz motyw małżeństwa łączącego zwaśnione rodziny. „Zemsta” została wydana we Lwowie w 1834 roku.

Podczas zwiedzania przewodnicy opowiadają o historycznym tle komedii, rzeczywistych właścicielach zamku oraz różnicach pomiędzy dokumentami procesowymi a fabułą utworu.

Potop szwedzki i upadek warowni

Ostatnie większe przebudowy przeprowadzono w XVI oraz na początku XVII wieku. Seweryn Boner modernizował Zamek Średni i Przedzamcze Korczyńskie, natomiast Skotniccy remontowali Zamek Wysoki, wzmacniając mury, sklepienia kaplicy i bramę wjazdową.

W połowie XVII wieku znaczenie militarne Kamieńca zaczęło maleć. Rozwój artylerii sprawił, że wysoko położone średniowieczne mury nie zapewniały już tak skutecznej ochrony jak wcześniej.

Podczas potopu szwedzkiego zamek został poważnie uszkodzony. Kolejni właściciele podejmowali próby napraw, lecz rezydencja stopniowo traciła znaczenie i popadała w ruinę. W 1786 roku była już opisywana jako zniszczona.

Część pomieszczeń mogła być wykorzystywana jeszcze w XIX wieku, jednak ostatecznie zespół został opuszczony. Kamienne mury stały się źródłem materiału budowlanego dla okolicznych mieszkańców, co przyspieszyło degradację zabytku.

Kamieniec w epoce romantyzmu

Ruiny wzbudzały zainteresowanie pisarzy, poetów i malarzy. Ich malownicze położenie dobrze odpowiadało romantycznej fascynacji dawnymi zamkami, legendami i upadkiem wielkich rodów.

W 1842 roku Seweryn Goszczyński opublikował poemat „Król zamczyska”. Inspiracją było spotkanie z Janem Machnickim - ekscentrycznym mieszkańcem okolicy, który uważał się za opiekuna ruin i symbolicznego władcę Kamieńca.

W 1860 roku zamek rysował Jan Matejko. Jego prace dokumentują wygląd ruin w XIX wieku i przedstawiają również romantyczną postać Machnickiego stojącego u wrót Zamku Wysokiego.

Kamieniec stał się dzięki temu nie tylko zabytkiem architektury, lecz także ważnym miejscem polskiej tradycji literackiej i artystycznej.

Konstrukcja zamku

Kamieniec nie był pojedynczą zwartą budowlą. Składał się z kilku części wzniesionych na różnych poziomach skalnego wzgórza.

W okresie największego rozwoju obejmował:

• Zamek Wysoki,
• Zamek Średni,
• Zamek Niski,
• Przedzamcze Odrzykońskie,
• Przedzamcze Korczyńskie,
• kaplicę zamkową,
• pomieszczenia mieszkalne,
• zabudowania gospodarcze,
• bramy i mury obwodowe,
• dziedzińce,
• studnię lub ujęcia wody.

Tak złożony układ był wynikiem stopniowej rozbudowy prowadzonej od XIV do początku XVII wieku oraz podziałów własnościowych pomiędzy kolejne rody.

Zamek Wysoki

Zamek Wysoki zajmuje najbardziej wyniesioną część wzgórza. Był najstarszym i najlepiej chronionym członem warowni.

Znajdowała się tutaj kaplica konsekrowana w 1402 roku, pomieszczenia mieszkalne właścicieli oraz główne elementy systemu obronnego. Budynki wykorzystywały naturalne ściany i nierówności skalnego podłoża.

Z zachowanych fragmentów można odczytać przebieg murów, otwory okienne, pozostałości pomieszczeń oraz przejścia prowadzące pomiędzy różnymi poziomami. Ze względu na ruinowy charakter obiektu pełny układ wnętrz wymaga jednak komentarza przewodnika lub skorzystania z planu zamku.

Zamek Średni i Niski

Zamek Średni rozbudowano po wschodniej stronie najstarszej części. Pełnił funkcje reprezentacyjne, mieszkalne i gospodarcze. W XVI wieku był modernizowany przez Seweryna Bonera.

Niżej położona część, określana jako Zamek Niski lub Korczyński, była związana między innymi z Bonerami i Firlejami. Znajdowały się tu pomieszczenia gospodarcze, dziedzińce i zabudowania obsługujące rezydencję.

Różnica poziomów pomiędzy częściami zamku miała znaczenie obronne, lecz utrudniała wspólne korzystanie z całego kompleksu po jego podziale pomiędzy kilka rodzin.

Muzeum Zamkowe

Muzeum Zamkowe powstało w 1995 roku w dwóch odnowionych pomieszczeniach. Początkowo prezentowano przede wszystkim przedmioty regionalne i etnograficzne, natomiast obecna ekspozycja koncentruje się na historii warowni, jej właścicielach i dawnym uzbrojeniu.

Do najciekawszych eksponatów należą:

• fragmenty renesansowej kamieniarki,
• portret Mikołaja Kamienieckiego,
• herb pochodzący z bramy zamkowej,
• skrzynia pełniąca funkcję skarbca,
• militaria,
• przedmioty związane z kolejnymi właścicielami,
• dokumenty i materiały dotyczące historii zamku.

Muzeum jest otwierane w godzinach udostępniania ruin. Zwiedzanie ekspozycji jest zawarte w podstawowym bilecie wstępu.

Interaktywna sala narzędzi kar

Jedną z dodatkowych atrakcji jest sala prezentująca rekonstrukcje dawnych narzędzi kar i tortur.

Ekspozycja ma charakter interaktywny. Część urządzeń można uruchomić lub obejrzeć w działaniu podczas oprowadzania. Nie należy jednak traktować wszystkich prezentowanych przedmiotów jako oryginalnego wyposażenia Kamieńca - są to przede wszystkim współczesne rekonstrukcje służące edukacji i urozmaiceniu wizyty.

Sala może być nieodpowiednia dla bardzo małych lub wrażliwych dzieci. Rodzice powinni wcześniej ocenić, czy opowieści o dawnych karach będą dla nich właściwe.

Pracownia ceramiki

Na zamku działa pracownia ceramiczna, w której organizowane są zajęcia dla dzieci i młodzieży. Uczestnicy poznają właściwości gliny, uczą się formowania oraz zdobienia niewielkich przedmiotów.

Programy edukacyjne mogą obejmować:

• zwiedzanie ruin,
• wizytę w Muzeum Zamkowym,
• oprowadzanie po sali narzędzi kar,
• pokaz pracy na kole garncarskim,
• samodzielne wykonywanie przedmiotów z gliny,
• zajęcia plastyczne,
• ognisko na dziedzińcu.

Warsztaty wymagają wcześniejszego ustalenia terminu i są przeznaczone głównie dla grup szkolnych.

Prace konserwatorskie

Ruiny są stopniowo zabezpieczane i poddawane pracom konserwatorskim. Działania obejmują między innymi wzmacnianie ścian, zabezpieczanie korony murów, uzupełnianie spoin oraz ochronę fragmentów narażonych na działanie wody i mrozu.

Zachowanie historycznej ruiny nie polega na odbudowaniu jej do hipotetycznej pełnej formy. Najważniejszym zadaniem jest powstrzymanie dalszego niszczenia, zabezpieczenie odwiedzających oraz zachowanie czytelnych śladów kolejnych etapów budowy.

Podczas robót niektóre fragmenty mogą być czasowo odgrodzone albo niedostępne. Należy stosować się do oznaczeń i poleceń obsługi.

Legendy zamkowe

Z Kamieńcem związanych jest wiele legend o dawnych właścicielach, duchach, skarbach i tajemniczych mieszkańcach ruin.

Jedna z najbardziej znanych opowieści dotyczy karlicy Kasi, mającej przebywać na zamku i zabawiać jego mieszkańców. Jej losy przedstawiane są w różnych wersjach i należą przede wszystkim do lokalnego folkloru.

Inna historia opowiada o tajemniczych przejściach prowadzących poza mury warowni. Choć w zamkach często istniały piwnice, kanały i krótkie przejścia gospodarcze, opowieści o wielokilometrowych tunelach nie zostały potwierdzone.

Najważniejszą postacią romantycznych legend pozostaje Jan Machnicki - ekscentryczny opiekun ruin przedstawiony przez Seweryna Goszczyńskiego jako „Król Zamczyska”.

Zwiedzanie z dziećmi

Zamek jest atrakcyjnym miejscem dla dzieci dzięki otwartym dziedzińcom, kamiennym murom, schodom, muzealnym militariom oraz historii „Zemsty”.

Młodszych turystów mogą zainteresować:

• podział zamku pomiędzy zwaśnione rody,
• miejsca związane z Cześnikiem i Rejentem,
• dawne uzbrojenie,
• sala narzędzi kar,
• zamkowe legendy,
• warsztaty ceramiczne,
• widoki ze wzgórza,
• możliwość przejścia szlakiem w stronę Prządek.

Dzieci powinny pozostawać pod stałą opieką dorosłych. Ruiny mają nierówne nawierzchnie, schody, wysokie mury i miejsca zabezpieczone barierkami. Nie wolno wspinać się na mury ani przekraczać ogrodzeń.

Warto wiedzieć

Charakter obiektu

Kamieniec jest zabezpieczoną ruiną historycznego zamku. Zwiedzanie odbywa się częściowo na otwartym powietrzu, po kamiennych dziedzińcach, schodach i nierównym skalnym podłożu.

Obiekt może być czasowo zamykany podczas burz, intensywnych opadów, silnego wiatru lub prowadzonych prac konserwatorskich.

Sezon zwiedzania

W 2026 roku zamek jest regularnie udostępniany turystom indywidualnym od 29 kwietnia do 31 października.

Poza sezonem obiekt pozostaje zamknięty dla turystów indywidualnych ze względu na warunki terenowe oraz jesienno-zimowe prace konserwatorskie.

Godziny otwarcia

W sezonie 2026 zamek jest otwarty codziennie:

29 kwietnia-31 października: 10:00-17:00

Podczas burz i intensywnych opadów godziny mogą zostać skrócone, a obiekt czasowo zamknięty. Przed dalszą podróżą warto sprawdzić aktualny komunikat zarządcy.

Zwiedzanie poza sezonem

Poza regularnym sezonem możliwe jest przyjęcie wcześniej umówionej grupy zorganizowanej liczącej co najmniej 20 osób.

Każdy termin wymaga indywidualnego potwierdzenia, ponieważ możliwość wejścia zależy od pogody, bezpieczeństwa trasy oraz prowadzonych robót.

Ceny biletów

Aktualny cennik dla turystów indywidualnych:

Bilet dla osoby dorosłej: 15 zł
Bilet dla młodzieży szkolnej: 11 zł

Cena obejmuje zwiedzanie ruin oraz interaktywnej sali narzędzi kar. W ramach biletu można również zobaczyć Muzeum Zamkowe.

Przewodnik

Usługa przewodnicka kosztuje:

60 zł za grupę

Przewodnik opowiada o historii Kamieńca, kolejnych właścicielach, podziale warowni oraz wydarzeniach, które zainspirowały Aleksandra Fredrę do napisania „Zemsty”.

Oprowadzanie najlepiej ustalić wcześniej, zwłaszcza w przypadku grup szkolnych i większych wycieczek.

Warsztaty

Pakiet obejmujący warsztaty ceramiczne, zwiedzanie ruin, salę narzędzi kar oraz opiekę przewodnika kosztuje:

39 zł za osobę

Zajęcia przeznaczone są głównie dla dzieci i młodzieży w wieku od 7 do 18 lat. Minimalna liczba uczestników wynosi 15 osób.

Czas zwiedzania

Na samodzielne obejrzenie ruin, muzeum i sali narzędzi kar warto przeznaczyć około 60-90 minut.

Wizyta z przewodnikiem lub dokładne poznawanie historii poszczególnych części może potrwać około 1,5-2 godzin.

Połączenie zamku ze spacerem do rezerwatu Prządki zajmuje większą część dnia.

Dostępność

Ruiny znajdują się na skalnym wzgórzu. Trasa obejmuje nierówne kamienne podłoże, stopnie, przejścia pomiędzy różnymi poziomami oraz miejsca o znacznym nachyleniu.

Zarządca nie publikuje szczegółowej deklaracji dostępności całej trasy. Można jednak przyjąć, że zwiedzanie wszystkich części będzie bardzo trudne lub niemożliwe dla osoby poruszającej się na wózku. Przed wizytą warto ustalić możliwość obejrzenia przynajmniej dolnego dziedzińca i muzeum.

Wózek dziecięcy

Wózek dziecięcy może utrudniać poruszanie się po schodach i nierównych dziedzińcach.

Najlepiej sprawdzi się model terenowy z dużymi kołami, lecz nie dotrze on do wszystkich części ruin. Podczas wizyty z małym dzieckiem praktyczniejszym rozwiązaniem może być nosidło.

Obuwie

Należy założyć wygodne, pełne obuwie z podeszwą zapewniającą dobrą przyczepność.

Kamienie, schody i skalne fragmenty po deszczu mogą być śliskie. Sandały, buty na obcasie i obuwie z gładką podeszwą nie są najlepszym wyborem.

Pogoda

Znaczna część zwiedzania odbywa się na zewnątrz. Na wzgórzu może być bardziej wietrznie niż w pobliskich miejscowościach.

W upalny dzień warto zabrać wodę i nakrycie głowy. Przy niepewnej pogodzie przyda się lekka kurtka przeciwdeszczowa. Podczas burzy nie należy przebywać wśród wysokich murów ani na otwartych częściach wzgórza.

Fotografowanie

Ruiny są atrakcyjnym miejscem do wykonywania zdjęć krajobrazowych i architektonicznych.

Fotografowanie na własny użytek powinno odbywać się bez blokowania przejść i wychylania się poza zabezpieczenia. Udostępnienie zamkowych plenerów na potrzeby fotografii ślubnej lub okolicznościowej jest usługą dodatkowo płatną. Aktualna opłata wynosi 70 zł.

Zwiedzanie ze zwierzętami

Oficjalny cennik nie określa szczegółowych zasad wprowadzania zwierząt.

Przed przyjazdem z psem należy potwierdzić aktualny regulamin. Trzeba również uwzględnić strome schody, nagrzane kamienie, tłok w muzeum i możliwość spotkania grup szkolnych.

Parking

W bezpośrednim otoczeniu wzgórza dostępne są miejsca wykorzystywane przez osoby odwiedzające zamek. W sezonie, szczególnie podczas pogodnych weekendów, liczba miejsc może być ograniczona.

Samochód należy pozostawić wyłącznie w miejscu dozwolonym, nie zastawiając dróg dojazdowych, bram i szlaków pieszych.

Gastronomia i odpoczynek

W sezonie w rejonie podzamcza mogą działać punkty gastronomiczne i stoiska z pamiątkami. Ich dostępność zależy od dnia oraz liczby odwiedzających.

Grupy mogą zamówić organizację ogniska na zamkowym dziedzińcu. Usługa obejmująca przygotowanie drewna i kijów kosztuje obecnie 70 zł za grupę.

Najlepsza pora na wizytę

Najspokojniej zwiedza się zamek rano, niedługo po otwarciu, albo w dzień powszedni.

Wiosną dużym atutem jest świeża zieleń otaczających wzgórze lasów. Latem można połączyć wizytę z dłuższą wycieczką pieszą, natomiast jesienią ruiny efektownie prezentują się na tle kolorowych drzew.

Ze względu na sezonowy charakter obiektu późną jesienią i zimą nie należy planować indywidualnego wejścia.

Ścieżka „Przy zamku Kamieniec”

Przy zamku rozpoczyna się ścieżka przyrodnicza prowadząca przez lasy i wychodnie skalne Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego.

Na trasie można zobaczyć zbiorowiska leśne, skały z piaskowca ciężkowickiego i istebniańskiego oraz niewielką grotę nazywaną Smoczą Jamą. Odcinki są miejscami strome, dlatego potrzebne jest odpowiednie obuwie.

Trasa do rezerwatu Prządki

Ścieżka przyrodniczo-edukacyjna „Prządki - Zamek Kamieniec” łączy dwie najważniejsze atrakcje tej części Pogórza Dynowskiego.

Trasa ma około 1,5 kilometra i prowadzi przez teren Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Pozwala połączyć zwiedzanie średniowiecznej warowni z oglądaniem fantazyjnych skał rezerwatu Prządki.

Należy uwzględnić również drogę powrotną albo wcześniej zaplanować transport pomiędzy końcami trasy.

Co zobaczyć w pobliżu?

Wizytę na zamku można połączyć z odwiedzeniem:

• rezerwatu przyrody Prządki,
• ścieżki „Przy zamku Kamieniec”,
• Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego,
• Korczyny,
• Krosna,
• Muzeum Kultury Szlacheckiej w Kopytowej,
• wieży widokowej na Suchej Górze,
• wodospadu Trzy Wody,
• dworu w Komborni,
• tunelu schronowego w Stępinie-Cieszynie,
• tunelu schronowego w Strzyżowie,
• rezerwatu Herby.

Szczególnie atrakcyjnym połączeniem jest zamek i rezerwat Prządki. Oba miejsca łączy krótka oznakowana trasa prowadząca przez las i skalisty krajobraz Pogórza Dynowskiego.

Dlaczego warto odwiedzić?

Zamek Kamieniec pozwala poznać historię warowni rozwijanej od czasów Kazimierza Wielkiego po epokę magnackich rezydencji. W jego murach można odczytać ślady średniowiecznego systemu obronnego, późniejszych przebudów i podziału kompleksu pomiędzy kilku właścicieli.

Największą ciekawostką jest związek zamku z „Zemstą” Aleksandra Fredry. Rzeczywisty konflikt Firlejów i Skotnickich pokazuje, że literacki spór Cześnika i Rejenta miał źródło w dokumentach dotyczących prawdziwych mieszkańców Kamieńca.

Dodatkowymi atutami są niewielkie Muzeum Zamkowe, interaktywna sala narzędzi kar, warsztaty ceramiczne oraz rozległe widoki ze wzgórza. Położenie obok rezerwatu Prządki sprawia, że zwiedzanie ruin można łatwo połączyć z pieszą wycieczką przez jeden z najciekawszych skalnych krajobrazów Podkarpacia.