Historia - Od Łaski Cesarskiej do Katolicyzmu Budowa świątyni była możliwa dzięki interwencji króla szwedzkiego Karola XII u cesarza Józefa I. Milicz był jednym z zaledwie sześciu miejsc na Śląsku, gdzie luteranie otrzymali pozwolenie na budowę własnego domu modlitwy.
-
Budowa: Kamień węgielny położono w 1709 roku. Prace postępowały bardzo szybko - już w 1714 roku kościół został poświęcony.
-
Projektant: Autorem projektu był Gottfried Hoffman z Oleśnicy, który nadał budowli kształt krzyża greckiego (później nieco zmodyfikowany przez dobudowanie wieży).
-
Przejęcie: Po II wojnie światowej i wysiedleniu ludności niemieckiej, świątynia została przekazana katolikom i otrzymała wezwanie św. Andrzeja Boboli.
Architektura - Mistrzostwo Muru Pruskiego Kościół w Miliczu jest jednym z największych i najlepiej zachowanych obiektów ryglowych w Polsce:
-
Konstrukcja: Ściany wykonano w technice muru pruskiego (drewniany szkielet wypełniony cegłą i tynkiem), co nadaje fasadzie charakterystyczny wygląd czarno-białej szachownicy.
-
Wieża: Do korpusu przylega wysoka na 49 metrów wieża, zwieńczona barokowym hełmem z latarnią. Jest ona dominantą architektoniczną całego miasta.
-
Wymiary: Świątynia jest ogromna - jej wnętrze mogło pierwotnie pomieścić nawet 5000 osób.
Wnętrze - Barokowy Przepych W kontraście do surowej elewacji, wnętrze kościoła zachwyca bogactwem:
-
Empory: Charakterystyczną cechą są trójkondygnacyjne, drewniane balkony (empory) obiegające wnętrze. Pozwalały one na maksymalne wykorzystanie przestrzeni dla wiernych.
-
Wyposażenie: Do najcenniejszych elementów należą: barokowy ołtarz główny, bogato zdobiona ambona oraz chrzcielnica. Warto zwrócić uwagę na epitafia rodowe dawnych właścicieli Milicza - rodziny Maltzanów.
-
Organy: W kościele znajdują się zabytkowe organy o doskonałym brzmieniu, które są wykorzystywane podczas koncertów muzyki klasycznej i religijnej.
Otoczenie i znaczenie Kościół znajduje się w bliskim sąsiedztwie milickiego rynku oraz zespołu pałacowo-parkowego Maltzanów. Stanowi kluczowy punkt na mapie Dolnośląskiego Szlaku Baroku. Dzięki systematycznym pracom konserwatorskim budowla zachowuje autentyczny wygląd sprzed 300 lat, przyciągając nie tylko pielgrzymów, ale i rzesze miłośników architektury drewnianej.
