Wieża Trynitarska

Wieża Trynitarska w Lublinie - muzeum i punkt widokowy nad Starym Miastem

Wieża Trynitarska jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków Lublina. Neogotycka dzwonnica wznosi się obok Archikatedry Lubelskiej, a przejście w jej przyziemiu prowadzi pomiędzy placem katedralnym a uliczkami Starego Miasta.

Wewnątrz działa Muzeum Archidiecezji Lubelskiej, prezentujące przede wszystkim zabytkową rzeźbę sakralną. Największą atrakcją jest taras widokowy położony około 40 metrów nad ziemią, z którego można oglądać panoramę historycznego centrum i dalszych części miasta.

Od bramy klasztornej do dzwonnicy

Historia wieży związana jest z jezuitami, którzy przybyli do Lublina pod koniec XVI wieku.

Wbrew starszym opracowaniom pierwotna budowla nie była furtą w murach miejskich. Jezuici rozebrali fragment dawnych umocnień, a w tym miejscu powstała brama prowadząca na teren klasztoru.

Pod koniec XVII wieku bramę nadbudowano, aby umieścić w niej dzwon Jan podarowany zakonnikom przez mieszkańców Lublina. Od tego czasu zaczęła pełnić funkcję dzwonnicy.

Po kasacie jezuitów zabudowania na krótko przejęli trynitarze, od których pochodzi obecna nazwa wieży.

Neogotycka przebudowa

Po utworzeniu diecezji lubelskiej wieża stała się dzwonnicą katedralną.

Około 1819 roku rozpoczęto jej podwyższanie i przebudowę. Otrzymała wówczas neogotycki charakter oraz ośmioboczną górną część zwieńczoną blaszanym hełmem.

Projekt tradycyjnie przypisywany jest Antoniemu Corazziemu, jednak jego autorstwo nie zostało jednoznacznie potwierdzone. Prace zakończono w 1827 roku.

Wieża ma około 60 metrów wysokości i od XIX wieku zachowała zasadniczą formę.

Drewniana konstrukcja

Jedną z największych osobliwości zabytku jest widoczna wewnątrz rozbudowana drewniana konstrukcja nośna.

Jej niższa część może pochodzić jeszcze z XVII wieku, natomiast wyższe fragmenty związane są z XIX-wieczną przebudową.

W latach 70. XX wieku wieżę przystosowano do ruchu turystycznego, dodając schody i podesty prowadzące przez kolejne poziomy ekspozycji aż do tarasu widokowego.

Muzeum Archidiecezji Lubelskiej

Ekspozycja muzealna rozmieszczona jest na kolejnych kondygnacjach wieży.

Można zobaczyć między innymi:

• zabytkowe rzeźby sakralne,
• figury Chrystusa i świętych,
• oś czasu historii wieży i diecezji,
• modele pokazujące zmiany wyglądu budowli,
• makietę nieistniejącego kościoła farnego,
• dawną trumnę egzekwialną,
• instrumenty używane podczas uroczystości,
• historyczne dzwony,
• prezentacje multimedialne poświęcone lubelskim legendom.

Na jednym z poziomów organizowane są także wystawy czasowe.

Dzwony Maria i Michał

Wieża nadal pełni funkcję dzwonnicy Archikatedry Lubelskiej.

Na jednym z poziomów znajdują się trzy dzwony, w tym dwa czynne. Maria należy do parafii katedralnej, natomiast Michał jest najstarszym zachowanym dzwonem pochodzącym z nieistniejącej fary św. Michała Archanioła.

W tej części ekspozycji prezentowane są również dawne trąby i kotły używane podczas uroczystości religijnych i miejskich.

Taras widokowy

Największą atrakcją jest taras znajdujący się około 40 metrów nad ziemią.

Prowadzi do niego ponad 200 schodów, częściowo wąskich, drewnianych i krętych.

Z góry można zobaczyć między innymi:

• dachy Starego Miasta,
• Archikatedrę Lubelską,
• Zamek Lubelski,
• Bramę Krakowską,
• plac Po Farze,
• śródmieście i dalsze dzielnice miasta.

Taras zapewnia widok na cztery strony świata i należy do najlepszych punktów widokowych w Lublinie.

Kawiarenka i kogucik

Tuż przed wejściem na taras znajduje się niewielka kawiarenka, w której można odpocząć po pokonaniu schodów.

Hełm wieży wieńczy charakterystyczny blaszany kogucik, będący jednym z symboli Lublina. Związane są z nim miejscowe legendy przedstawiające go jako strażnika miasta.

Co warto zobaczyć?

Podczas wizyty szczególnie warto zwrócić uwagę na:

• neogotycką bryłę wieży,
• przejście w przyziemiu,
• drewnianą konstrukcję nośną,
• kolekcję rzeźby sakralnej,
• makietę kościoła farnego,
• dzwony Maria i Michał,
• prezentacje lubelskich legend,
• blaszany kogucik,
• panoramę miasta z tarasu.

Na spokojne wejście, obejrzenie ekspozycji i pobyt na tarasie warto przeznaczyć około 45-60 minut.

Wieża z dziećmi

Kręte schody, dzwony, legendy i punkt widokowy mogą zainteresować starsze dzieci.

Trzeba jednak pamiętać, że na szczyt prowadzi ponad 200 stopni. Młodsze dzieci powinny pozostawać pod stałym nadzorem, a rodzice powinni wcześniej ocenić, czy poradzą sobie ze stromymi schodami i wysokością.

Wózek dziecięcy nie może być używany na trasie prowadzącej przez wieżę.

Informacje praktyczne

Sezonowość. Wieża jest regularnie udostępniana przede wszystkim od maja do października. Dni i godziny różnią się w zależności od miesiąca.

Bilety. Obowiązują bilety normalne i ulgowe. Dostępny jest również bilet łączony obejmujący Wieżę Trynitarską oraz wybrane wnętrza Archikatedry Lubelskiej.

Przewodnik. W sezonie organizowane są regularne oprowadzania, a grupy mogą uzgadniać osobne terminy.

Czas zwiedzania. Na wizytę warto przeznaczyć około 45-60 minut.

Pogoda. Przy silnym wietrze, burzy lub innych niebezpiecznych warunkach dostęp do tarasu może zostać ograniczony.

Dostępność

Wieża nie posiada windy prowadzącej na ekspozycje i taras.

Trasa obejmuje liczne, miejscami strome i kręte schody, dlatego obiekt nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózkach.

Problemy mogą mieć także osoby z ograniczoną sprawnością ruchową, zaburzeniami równowagi lub silnym lękiem wysokości.

Dojazd

Wieża znajduje się przy ulicy Królewskiej, bezpośrednio obok Archikatedry Lubelskiej.

Najłatwiej dotrzeć do niej pieszo podczas zwiedzania Starego Miasta. Od Bramy Krakowskiej i placu Łokietka dojście zajmuje zaledwie kilka minut.

Atrakcje w pobliżu

Wizytę warto połączyć ze zwiedzaniem Archikatedry Lubelskiej, w tym zakrystii akustycznej, skarbca i krypt.

W pobliżu znajdują się również Brama Krakowska, rynek z Trybunałem Koronnym, plac Po Farze, Brama Grodzka, Zamek Lubelski oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Dlaczego warto wejść na Wieżę Trynitarską?

Wieża łączy zabytkową architekturę, muzeum sztuki sakralnej i jeden z najlepszych punktów widokowych w Lublinie.

Droga na szczyt prowadzi przez niezwykłą drewnianą konstrukcję oraz kolejne poziomy wypełnione rzeźbami, dzwonami, modelami i opowieściami o historii miasta.

Największą nagrodą za pokonanie ponad 200 stopni jest panorama Lublina pozwalająca zobaczyć układ Starego Miasta i jego najważniejsze zabytki z zupełnie innej perspektywy.